header

« Terug naar het overzicht van Brandpunt juni 2015

Dit schooljaar juni 2015

Aankloppen bij Bart De Wever?

‘Deze regering is de motor van de continuïteit, ze doet exact hetzelfde als de vorige.' Dat zei Servais Verherstraeten (CD&V) in een interview dat de dag vóór Hemelvaartsdag -  de hoogdag van de Christelijke Arbeidersbeweging - in De Standaard1 verscheen. Bij het lezen van zijn woorden moesten we even slikken. We deden dat een tweede keer toen we lazen dat hij de maatregelen die deze regering neemt, rechtvaardig vindt.

Servais Verherstraeten behoorde dus duidelijk niet tot de 120 000 mensen die tijdens de betoging op 7 november 2014 lieten horen dat zij deze maatregelen niet rechtvaardig vonden. Dat is uiteraard zijn recht, maar het is wel vreemd dat deze mening verkondigd wordt door iemand die in het bewuste interview de eerste ACW’er van de Wetstraat werd genoemd.

Heilig regeerakkoord
Voor CD&V - zo zegt Servais Verherstraeten - is het overleg heilig, ook het sociaal overleg. We lezen dat graag, maar op voorwaarde dat zulke woorden een diepgaande betekenis hebben. Zoals een heiligverklaring het eindpunt is van een langdurig proces met verschillende stadia, zo moet het sociaal overleg ook een proces zijn met verschillende stadia dat uiteindelijk tot doel heeft een akkoord te bereiken met de sociale organisaties.

Vandaag staat het sociaal overleg in de openbare sector nergens. In comité A - hét overlegorgaan tussen vakbonden en regeringen voor de openbare sector - doen de vakbonden hun uiterste best om de federale regering ertoe te bewegen een sociaal beleid te voeren. Dat is ook een beleid met ruimte voor overgangsbepalingen voor personeelsleden met gerechtvaardigde verwachtingen. Dat is ook een beleid waar men respect heeft voor de overgangsbepalingen die tussen de regering Di Rupo en de sociale partners - na echt sociaal overleg - werden afgesproken. De regering Michel vertoont dat respect niet. Integendeel, ze voert ook nog een salamipolitiek. Ze besliste dat de diplomabonificatie voor het overheidspersoneel voor de opening van het recht op het pensioen afgeschaft wordt. Deze maatregel betekent dat vooral het onderwijspersoneel langer zal moeten werken. Weg met de zekerheid die een aantal personeelsleden dacht te hebben! Ondertussen is er een nieuw wetsontwerp dat weer eens de pensioenleeftijd verhoogt. Personeelsleden die opnieuw dachten dat ze na de herziening van de diplomabonificatie nu eindelijk zekerheid hadden gekregen over hun pensioendatum, zijn er weer aan voor de moeite. De federale regering weigert ook om al deze maatregelen deel te laten uitmaken van een globale pensioenhervorming. Niet het sociaal overleg is heilig, maar het regeerakkoord! Dat Servais Verherstraeten als CD&V-staatssecretaris in de regering Di Rupo stelt dat deze regering het beleid verder zet van de vorige regering is onbegrijpelijk. Tenzij hij hiermee wil zeggen dat de N-VA in deze regering toch het verschil niet uitmaakt.

Onderwijshaters
De pensioendiscussie legt ook een hypotheek op het loopbaandebat van minister Crevits. Hoe kan men in het onderwijs hooggeschoold personeel aantrekken als er later een onaantrekkelijk pensioen tegenover staat? Als binnenkort het onderwijsberoep niet onder de zware beroepen zou vallen, dan zal het onderwijspensioen berekend worden in 60sten in plaats van in 55sten. In het regeerakkoord is er ook sprake van de afschaffing van de diplomabonificatie voor de berekening van het onderwijspensioen en van de berekening van het overheidspensioen op basis van de wedde over heel de loopbaan. Al deze maatregelen samen komen neer op een inlevering van duizenden euro’s bruto per jaar2.  Het lijkt erop alsof vooral onderwijshaters de pen vasthouden van de pensioenwetgeving, want het onderwijspersoneel wordt wel héél sterk geviseerd. Door de uitspraken van Servais Verherstraeten lijkt het er ook op dat we van hem geen steun moeten verwachten. Moeten we dan binnenspringen bij Bart De Wever? In de discussie over de fiscale aftrek van de bedrijfswagens zei hij immers: ‘Puur rationeel moet je daar inderdaad iets aan doen, maar ik kies voor stabiliteit. De regering Di Rupo heeft de spelregels en cours de route gewijzigd, ik wil de mensen geen tweede keer foppen’3. Zou hij dezelfde redenering aanhouden voor het onderwijspersoneel? Hebben zij geen recht op stabiliteit? Waarom worden voor hen de regels en cours de route wel gewijzigd? En waarom mogen zij keer na keer gefopt worden? We gaan het hem vragen. 

Jos Van Der Hoeven

1 ‘We blijven de luis in de pels van de regering’, De Standaard, 13 mei 2015
2 Brandpunt november 2014, Federaal regeerakkoord: niets doen is geen optie
3 Persbericht Belga, 22 mei 2015, Bart De Wever: ‘Bedrijfswagens, daar raak ik niet aan’



 
Onze website maakt gebruik van cookies.