header

« Terug naar het overzicht van Brandpunt oktober 2015

Dit schooljaar oktober 2015

COC LEEFT – Komen en gaan

AFSCHEID VAN EDDY LAVRIJSEN
Op 1 september nam COC afscheid van Eddy Lavrijsen, begeleider inspraakorganen Vlaams-Brabant en Brussel. Hij mag nu genieten van een welverdiend pensioen. 
Eddy was sinds 1998 aangesteld als deeltijds begeleider inspraakorganen in Brussel en de provincie Vlaams-Brabant. De vele afgevaardigden uit de provincie kennen Eddy maar al te goed, zeker zij die werken in het Nederlandstalig onderwijs in Brussel centrum en in de rand rond Brussel. Het Brussels onderwijs lag Eddy nauw aan het hart, hij werkte er dan zelf ook nog deeltijds in het Sint-Niklaas Instituut te Anderlecht.
Eddy was altijd een man van het veldwerk. Ter plaatse gaan, vergaderingen voorbereiden met de afgevaardigden, aanwezig zijn op vergaderingen…dat was zijn kerntaak en daar maakte hij zijn handelsmerk was. In zijn eigen onvervalste stijl, vaak met een kwinkslag erbij, woonde hij vergaderingen bij. De meesten zagen hem graag komen, sommigen iets minder. Die laatsten moesten hiervoor - in Eddy’s gedachtegang - de oorzaak bij zichzelf zoeken. Zijn overtuiging is altijd geweest dat een school, directie of inrichtende macht die niets te verbergen heeft en zich openstelt voor een overlegcultuur, geen probleem heeft met zijn aanwezigheid op een vergadering. Zijn devies was: ik kom niet om ruzie te maken, ik kom om te onderhandelen. Liefst to the point, niet te veel leuteren. Concreet en praktisch. Grote discussies en uitgesponnen denkoefeningen waren niet aan hem besteed. Wel gestructureerd overleggen en duidelijke afspraken maken, altijd vanuit het opkomen voor de (personeels)leden, zonder het algemeen belang van de school of instelling uit het oog te verliezen.
Eddy werd vaak ervaren als de olifant in de porseleinkast, maar er zijn weinig porseleinkasten gesneuveld tijdens zijn loopbaan bij COC. Bedankt Eddy, geniet van je pensioen, maar vooral: blijf op je eigen kritische wijze de onderwijswereld volgen, zeker in Brussel!

Yannick Persyn

WELKOM KOEN WILS
Op 1 oktober verwelkomde COC Koen Wils. Hij volgt Koen Van Kerkhoven, recent aangesteld als adjunct-secretaris-generaal van COC, op als nationaal secretaris basis- en secundair onderwijs. Koen stelt zich graag aan jullie voor.
Onderwijs zit sommige mensen in het bloed en wellicht ben ik één van hen. Ik ben geboren in een onderwijsgezin in de Antwerpse Kempen en getrouwd met een onderwijzeres. Ook onder onze drie kinderen en hun partners zitten er enkele leraars. Je kan raden wat altijd een gespreksonderwerp is op familiebijeenkomsten. Mijn onderwijservaring is lang en breed: ik gaf les in scholen met ASO, TSO en BSO en had leerlingen in 1B, 3 STW, 4 Grieks-Latijn en 6 Lassen-constructie. In 1986 werd ik lid van het toenmalige CVMNO en eind jaren ’80 en begin jaren ’90 was ik vakbondsafgevaardigde en actief in de provinciale vakbondswerking. Ik ben tuchtprefect geweest, onderdirecteur en (coördinerend) directeur. In mijn dertigjarige loopbaan heb ik zo de vele aspecten van het secundair onderwijs leren kennen.
Mijn kandidatuur voor nationaal secretaris basis- en secundair onderwijs bij COC volgde uit een grote onderwijsinteresse, maar zeker ook uit bezorgdheid om de afbouw van de sociale welvaartsstaat en de toenemende armoede. Steeds verder glijden we af naar een maatschappijmodel waar elk individu maar voor zichzelf moet zorgen.
Vakbonden hebben het momenteel moeilijk. Er is het hyperzelfbewuste individu dat verkeerdelijk denkt sterk genoeg te staan om voor zichzelf op te komen en de confrontatie met de werkgever of de overheid te kunnen aangaan. Er zijn de machthebbers waarvan sommigen heel bewust een verdeel-en-heerspolitiek voeren. Zij nemen bovendien elke gelegenheid te baat om de publieke opinie te bespelen en vakbonden in een slecht daglicht te stellen. Nogmaals is de noodzaak duidelijk van professionele verenigingen die de belangen van mensen behartigen, hen vertegenwoordigen en opkomen voor een solidaire samenleving.
De uitdagingen voor een (onderwijs)vakbond zijn groot. Waar fysieke veiligheid destijds een terechte bekommernis was, is psychisch veilig werk nu minstens even belangrijk. Complexe regelgeving en evolutie naar schaalvergroting vragen op alle niveaus goed opgeleide vakbondsmensen. In onderwijs is er het loopbaandebat en de modernisering van het secundair onderwijs...
En voor wie bedenkingen zou hebben bij de aanstelling van een oud-directeur als vakbondsman. Mijn motto is altijd geweest: ’Zorg dat de leraar het goed heeft op school, dan heeft ook de leerling het goed’.
Koen Wils



 
Onze website maakt gebruik van cookies.