header

« Terug naar het overzicht van Brandpunt januari 2016

Dit schooljaar januari 2016

Nu zijt wellekome

Hét nieuwsitem bij de start van het nieuwe jaar was de aangekondigde spoorstaking.  De treinreizigers morden en een aantal politici maakte hier dankbaar gebruik van om nog maar eens het recht op staken ter discussie te stellen. De redenen waarom de spoorbonden staakten, werden verengd tot het ene uur langer werken per week. De vakbonden werden nog maar eens verweten oubollig te zijn en alleen op te komen voor hun eigen privileges. Over de medeverantwoordelijkheid van de politici en de top van de NMBS voor de ontstane toestand lazen we veel minder.

Er waren ook COC-leden die zich blauw ergerden aan deze staking. Sommigen omdat zij uitsluitend aangewezen waren op het openbaar vervoer, anderen omdat zij zo gedwongen werden hun wagen te gebruiken, nog anderen omwille van de verplaatsingsmoeilijkheden van hun kinderen in examentijd. Een enkeling nam ontslag als lid omdat hij van mening was dat de vakbonden de collectieve belangen deden primeren op de individuele en de ledenbijdrage dus beter gebruikt kon worden om de bijkomende benzinekosten te betalen.     

Staken is een fundamenteel recht
De vraag of deze staking verantwoord was, moeten wij niet beantwoorden. Dat was de verantwoordelijkheid van de vakbonden die tot deze staking beslisten. Wij nemen aan dat de spoorbonden - net zoals andere vakbonden - hun beslissing tot staking pas nemen nadat blijkt dat hiervoor een draagvlak bestaat bij de vertegenwoordigers van hun leden. Daarom is het merkwaardig dat politici de staking van het spoorwegpersoneel onverantwoord noemden omdat er hiervoor geen maatschappelijk draagvlak bestond. Precies alsof werknemers van een bedrijf alleen mogen staken nadat een bevraging bij de bevolking heeft uitgewezen dat de burger hiervoor begrip heeft. Dat begrip hangt - zoals ook blijkt uit de reacties van onze leden - vaak samen met de last die men er zelf van heeft, zeker in een alsmaar individualistischere maatschappij. Het recht op staken is een fundamenteel basisrecht. In plaats van dat recht in vraag te stellen, zou men zich beter fixeren op de vraag hoe men een staking kan voorkomen. 

Verantwoordelijkheid
Deze staking werd nog maar eens aangegrepen om de vakbonden aan te vallen. Het is juist dat treinstakingen het beeld voeden van onverantwoordelijke vakbonden, maar dat is een verkeerd beeld en dat weten politici ook. Bij iedere vakbond staat sociaal overleg centraal. De vakbonden hebben niet liever dan dat conflicten voorkomen worden. Dat kan alleen maar als het sociaal overleg ernstig wordt genomen. Maar in de overheidssector - onderwijs inbegrepen - speelt ook de overheid hierin een belangrijke rol. Wanneer zij 'onderhandelingen' voert, maar eigenlijk gewoon meedeelt wat is beslist, dan kweekt men sociale onrust. De voorbije jaren was dat het geval voor de onderhandelingen op federaal niveau over de verhoging van de pensioenleeftijd. Dat waren geen onderhandelingen net zoals dat niet het geval was voor de ‘onderhandelingen’ op Vlaams niveau over de afschaffing van de aanmoedigingspremies. Voor sommige politici zijn onderhandelingen met de vakbonden puur tijdsverlies in hun besluitvormingsproces. Anders dan in een bedrijf liggen zij ook niet wakker van de financiële en andere schade die zij kunnen toebrengen door hun beslissingen. Het is gemakkelijk om besparingen op te leggen en de vakbonden ‘oubollig en onverantwoordelijk’ te noemen als zij op de gevolgen wijzen. En voor de NMBS gaan die veel verder dan dat ene uurtje per week meer werken. 

Vreemde tactiek
In dit conflict viel het ook op dat noch de top van de NMBS, noch de federale regering er ook maar iets aan deed om de staking te vermijden. Integendeel, ze deden net het omgekeerde. De top van de NMBS voerde beslissingen al eenzijdig door en de regering wou maar een bemiddelaar aanstellen als de stakingsaanzegging werd ingetrokken. Als de regering de staking echt had willen voorkomen, dan had ze ook de top van de NMBS gevraagd om de al genomen beslissingen in te trekken. In geen enkel stakingsgevoelig bedrijf zou men de hier gevoerde tactiek gehanteerd hebben. Kris Peeters zei dat hij het gevoel had dat deze staking als politiek instrument werd gebruikt . Zijn gevoelen was juist, deze staking werd inderdaad als politiek instrument gebruikt. Maar dan niet door de Waalse spoorbonden, maar wel door ministers van de federale regering. De spoorstaking leek in de kerstsfeer zeer welgekomen.

Jos Van Der Hoeven

 



 
Onze website maakt gebruik van cookies.