header

« Terug naar het overzicht

vrijdag 5 oktober 2012

{Inclusief loonsverlaging, exclusief waardering}

CD&V, N-VA en sp.a hebben zich als doel gesteld de Vlaamse overheid slagkrachtiger te maken. Dat lezen we in de Septemberverklaring van de Vlaamse Regering. Dat is een nobel doel, maar niet als dat bereikt moet worden door voor 100 miljoen euro in de personeelskost van de ambtenaren én het onderwijspersoneel te hakken door hun lonen te verlagen. 

Het scenario van de voorbije maand februari herhaalt zich. Zonder enig overleg besliste de Vlaamse Regering toen de uitstapregeling van het onderwijspersoneel te ‘hervormen’. Nu gaat ze een stap verder. Niet alleen het onderwijspersoneel wordt opnieuw getackeld, maar ook haar eigen ambtenaren. Het is dus juist wat we in de nieuwsbrief van CD&V lezen: ‘de Vlaamse Regering doet het opnieuw’.

Wie gelooft die mensen nog?

Nog nooit besteedde een minister-president van de Vlaamse Regering zoveel woorden aan het onderwijs als Kris Peeters in zijn laatste Septemberverklaring. In mooie volzinnen zwaaide hij de lof van de leraren. Omdat onderwijs belangrijk is, werd er ook in geïnvesteerd. Er worden middelen uitgetrokken voor het hoger onderwijs en er wordt geïnvesteerd in het basisonderwijs en in de scholenbouw. Maar dat het onderwijspersoneel deze ‘investeringen’ zou moeten betalen via een vermindering van hun loon, dat zei men nooit.

CD&V, N-VA en sp.a moeten nu weten dat zij met deze beslissing een heel grote hypotheek gelegd hebben op alle verdere besprekingen. Met een ongeloofwaardige overheid is het immers moeilijk om nog akkoorden af te sluiten.

Maatschappelijke noden vergen inspanningen van de totale maatschappij

De onderwijsnoden (en andere noden) die vandaag gelenigd moeten worden, zijn maatschappelijke noden en die leg je niet alleen ten laste van het eigen personeel. Niet door nog maar eens een vermindering van het personeelsbestand als het takenpakket ook niet daalt én niet door een verlaging van het loon. Als de Vlaamse Regering tegemoet wil komen aan nieuwe maatschappelijke noden[1], dan moet ze eerst nagaan of iedere euro die zij nu uitgeeft wel gebruikt wordt waarvoor hij werd toegekend en of dat nog verantwoord is. Dat veronderstelt veel meer dan één nachtje onderhandelen! Maar als zo’n ‘besparingsronde’ niet volstaat, dan moet ze haar inkomsten verhogen. Het heffen van rechtvaardige belastingen is daarvoor een geschikt middel. Daarvoor is wel een ander soort moed nodig dan de moed om te hakken in het inkomen van de personeelsleden van wie ze eerst de lof heeft gezongen.

Geen belastingverhoging?!

De N-VA is apetrots dat Philippe Muyters en Geert Bourgeois erin geslaagd zijn een begroting in evenwicht te presenteren ‘zonder ook maar één belastingverhoging’. Het is maar hoe je het bekijkt. Belastingverhogingen en loonsverminderingen hebben namelijk hetzelfde effect: de mensen hebben netto minder te besteden. Maar een loonsvermindering van het eigen personeel komt wel neer op een selectieve belastingverhoging. CD&V, N-VA en sp.a hebben voor de gemakkelijkste weg gekozen. Ze vergeten daarbij ook dat zo’n loonsverlaging ook minder belastinginkomsten en minder middelen voor de sociale zekerheid betekenen. Het tekort op het federale niveau neemt dus toe.

Over de vos en de boer

Als vos Kris de passie preekt, dan zou boer Pascal moeten weten dat hij op zijn ganzen moet passen. Maar dat veronderstelt twee dingen. Eén: als de boer weet dat de vos eraan komt, dan moet hij op zijn erf blijven. Twee: hij moet zijn ganzen beschermen. De boer deed geen van die twee dingen. De vos deed waar hij goed in was: hij pluimde de ganzen.

Minister Smet en de sp.a verdedigen het beleid van de Vlaamse Regering en ook de looninlevering voor de leraars. ‘Sociale keuzes moeten nu eenmaal gemaakt worden’, aldus de fractievoorzitter van de sp.a in het Vlaams Parlement. Tegenover die ‘sociale’ keuzes staat, volgens Pascal Smet, echter een veelvoud aan nieuwe, bijkomende inspanningen van de Regering die stuk voor stuk bijdragen tot meer kwaliteit, meer kansen voor onze kinderen om elk met hun bekwaamheden te excelleren, en hierdoor ook een directe en expliciete waardering voor de leerkrachten. Einde citaat. Het manifeste gebrek aan waardering van de overheid voor haar personeel door hun loon te verlagen, wordt volgens minister Smet dus gecompenseerd door een grotere waardering van de leerlingen. Als minister Smet deze politieke praat zelf gelooft, dan moet hij dringend zijn te rooskleurig beeld van de realiteit bijstellen.

[1] Lees: ‘ aan maatschappelijke noden’. Lees niet: ‘aan politieke dada’s’.


 
Onze website maakt gebruik van cookies.